Нийслэлийн Иргэний хэргийн давж заалдах шатны шүүхийн Магадлал

Үйл явдал

Аялал жуулчлалын гэрээний дагуу төлсөн төлбөрийг буцаан авах эрх болон гэрээний торгуулийн заалтын хүчин төгөлдөр байдлын талаарх маргаан. Жуулчин нь ажлын томилолтоор өөр улс руу явах шаардлагатай болсон тул гадаад паспортоо буцаан авсан нь виз мэдүүлгийн явцыг түдгэрүүлсэн байна. Үүнээс шалтгаалж аялал болох боломжгүй болсон тул төлбөрийн буцаалт шаардсан хэрэг юм.

Талуудын байр суурь

• Нэхэмжлэгч: Аяллын төлбөр болох 12 сая төгрөгийг бүрэн буцаан авах шаардлага гаргасан тул хариуцагч үүргээ биелүүлээгүй гэж үзэв.
• Хариуцагч: Виз мэдүүлсний дараа нэхэмжлэгч өөрөө паспортоо авсан нь виз түдгэрэх үндэслэл болсон тул 100 хувь буцаах боломжгүй, зөвхөн 50 хувийг буцаахад бэлэн байна гэж үзэв.

Шатуудын шийдвэр

Анхан шатны шүүх нэхэмжлэлийн 50 хувийг буцаан олгох шийдвэр гаргасан бол давж заалдах шатны шүүх анхан шатны шийдвэрийг өөрчилж, төлбөрийг бүрэн буцаан олгох шийдвэр гаргав. Учир нь жуулчин нь аялал эхлэхээс өмнө гэрээнээс татгалзах эрхтэй байсан тул энэ нь гэрээний зөрчил биш, харин Иргэний хууль 378.1-ийн дагуу хэрэгжүүлсэн эрх юм. Мөн хариуцагч нь виз мэдүүлэхэд шаардлагатай зардлаа нотлох баримтаар баталгаажуулж чадаагүй тул Иргэний хууль 378.2-т заасан хохирлыг шаардах эрх нь хангагдаагүй гэж үзэв. Түүнчлэн гэрээний торгуулийн заалт нь Иргэний хууль 232.5-д заасан торгуулийн агуулгад нийцээгүй тул хүчин төгөлдөр бус байна.

Хууль зүйн гол дүгнэлт

• Жуулчин нь аялал эхлэхээс өмнө хэдийд ч гэрээнээс татгалзах эрхтэй тул энэ нь гэрээний үүрэг зөрчсөн хэрэг биш гэж дүгнэв (Иргэний хууль 378.1).
• Гэрээгээр тохиролцсон төлбөрийн буцаалт хийхгүй байх торгуулийн заалт нь хуулийн зохицуулалт болон торгуулийн агуулгад нийцээгүй тул хүчин төгөлдөр бус байна (Иргэний хууль 232.5).
• Аяллын агент нь виз мэдүүлэхэд гарсан зардлаа нотлох баримтаар баталгаажуулж чадаагүй тул жуулчнаас хохирлыг шаардах эрхгүй байна (Иргэний хэрэг шүүхэд хянан шийдвэрлэх тухай хууль 25.2.2, 38.1).