Нийслэлийн Иргэний хэргийн давж заалдах шатны шүүхийн Магадлал

Үйл явдал

Хөдөлмөрийн гэрээг хугацаатай байгуулсан эсэх болон жирэмсэн эмэгтэйг ажлаас халах нь хууль ёсны эсэх тухай маргаан үүстэв. Нэхэмжлэгч нь ажил олгогч компанитай хөдөлмөрийн гэрээ байгуулсан боловч ажил олгогч нь түүнийг ажлаас чөлөөлсөн тул ажилгүй байсан хугацааны цалин, нийгмийн даатгалын шимтгэл нөхөн төлөх, жирэмсний болон амаржсаны тэтгэмж олгохыг шаардсан юм.

Талуудын байр суурь

• Нэхэмжлэгч: Ажил олгогч нь хөдөлмөрийн гэрээг туршилтын хугацаагаар байгуулсан боловч гэрээг зохих ёсоор байгуулаагүй, мөн жирэмсэн байх үед нь үндэслэлгүйгээр ажлаас халаагүй гэж үзэн хохирлыг нэхэмжилсэн.
• Хариуцагч: Ажилтныг туршилтын хугацаагаар ажилд авсан, ажиллах хугацаандаа санхүүгийн алдаа гаргасан тул ажлаас чөлөөлсөн бөгөөд жирэмсний тэтгэмж олгох үүрэггүй гэж үзсэн.

Шатуудын шийдвэр

Анхан шатны шүүх нэхэмжлэлийг хүлээн зөвшөөрч, ажил олгогчийг нэхэмжлэгчийн шаардлагыг биелүүлэхийг шийдсэн бөгөөд давж заалдах шатны шүүх анхан шатны шийдвэрийг хэвээр үлдээж, нэхэмжлэлийг хариуцагчийн эсрэг хэвээр үлдээхээр шийдвэрлэв. Ажил олгогч нь ажилтныг ажлаас халах шатанд жирэмсэн байх үеийн хамгаалалт (Хөдөлмөрийн тухай хууль 100) зөрчсөн тул ажлаас халах шийдвэр нь үндэслэлгүй, учир нь ажилтныг ажлын байрны нэрээр ажилд авсан гэх баримт тогтоогдоогүй байна.

Хууль зүйн гол дүгнэлт

• Ажил олгогч нь хөдөлмөрийн гэрээг талууд харилцан тохиролцосонд үндэслэн хугацаатай байгуулсан гэж үзэх боловч ажилтан гарын үсэг зурсан хэдий ч ажил олгогч зураагүй, мөн гэрээний зарим нөхцөл нь нотлогдоогүй тул хөдөлмөрийн гэрээг зохих ёсоор байгуулаагүй гэж дүгнэв (Хөдөлмөрийн тухай хууль 21.7, 23.2.1).
• Ажил олгогч нь ажилтныг ажлаас халах шатанд жирэмсэн эмэгтэйг хамгаалах заалтыг зөрчсөн тул ажлаас халах шийдвэр нь хууль бус, үндэслэлгүй гэж дүгнэв (Хөдөлмөрийн тухай хууль 100).
• Ажил олгогч нь ажилтны ажилласан хугацааны нийгмийн даатгалын шимтгэлийг тайлагнаж төлөх үүрэгтэй тул хариуцагчаас тэтгэмж олгох хэмжээний мөнгийг гаргуулж олгох нь зөв гэж дүгнэв (Хөдөлмөрийн тухай хууль 46).