Нийслэлийн Иргэний хэргийн давж заалдах шатны шүүхийн Магадлал

Үйл явдал

Иргэд хоорондын зээлийн гэрээний хүү шаардах эрх болон зээлийн үйл ажиллагаа эрхлэх эрх мэдлийн асуудлаар маргаан үүсэв. Нэхэмжлэгч нь хариуцагчид олон удаагийн зээл болон түүний хүүг гаргуулах нэхэмжлэл гаргасан бол хариуцагч нь өмнө нь өөр нэгэн шүүхийн шийдвэрээр төлбөр тооцоог шийдвэрлэсэн бөгөөд энэхүү гэрээ нь хүсэл зоригоороо бус, мөн хүү шаардах хууль ёсны эрхгүй гэж маргасан.

Талуудын байр суурь

• Нэхэмжлэгч: Зээлийн мөнгөн хөрөнгийг шилжүүлсэн тул гэрээний үүрэг үүссэн, түүний хүүг тохирсон нөхцөлөөр гаргуулах ёстой гэж үзсэн.
• Хариуцагч: Өмнөх шүүхийн захирамжаар төлбөр тооцоог шийдвэрлэсэн тул нэмэлт төлбөр төлөхгүй, мөн нэхэмжлэгч нь эрх бүхий байгууллагад бүртгүүлээгүй тул хүү шаардах эрхгүй гэж үзсэн.

Шатуудын шийдвэр

Анхан шатны шүүх нэхэмжлэлийн шаардлагын зарим хэсгийг хангаж, ойролцоогоор 133 сая төгрөгийг гаргуулах шийдвэр гаргасан. Давж заалдах шатны шүүх анхан шатны шийдвэрийг хүчингүй болгож, нэхэмжлэлийг хэрэгсэхгүй болгосон. Учир нь нэхэмжлэгч нь олон удаагийн зээлийн гэрээний харилцаанд орсон ба мөн эрх бүхий байгууллагад бүртгүүлсэн гэх баримт тогтоогдоогүй тул хүү шаардах эрхгүй, мөн өмнөх шүүхийн захирамжаар төлбөр тооцоог шийдвэрлэсэн тул нэхэмжлэлийн шаардлага үндэслэлгүй байна.

Хууль зүйн гол дүгнэлт

• Иргэд өөр хоорондоо мөнгө зээлдүүлж, хүү тохиролцох боломжтой боловч энэ нь нэг удаагийн шинжтэй, ашиг олох зорилгогүй байх шаардлагатай тул олон удаагийн зээлийн гэрээний харилцаанд орж, эрх бүхий этгээдэд бүртгүүлээгүй тохиолдолд хүү шаардах эрхгүй (Мөнгөн зээлийн үйл ажиллагааг зохицуулах тухай хууль 9.1, Иргэний хууль 282.1).
• Өмнө нь шүүгчийн захирамжаар төлбөр тооцооны асуудлыг шийдвэрлэсэн байсан тул тухайн шийдвэр нь талуудын хоорондын төлбөр төлөх үүрэгт хамааралтай (Иргэний хууль 281.1).