Үйл явдал
Зээлийн гэрээний харилцаа болон нэхэмжлэгч, хариуцагч нарын хооронд үүссэн мөнгөн гүйлгээг зээл гэж үзэх эсэх тухай маргаан. Нэхэмжлэгч нь хариуцагч нарт зориулж банкнаас цалингийн зээл авч өгсөн бөгөөд түүнийг эргүүлэн нэхэмжилсэн бол, хариуцагчид мөнгийг гэр бүлийн хэрэгцээнд, орон сууц түрээслэх төлбөрт зарцуулсан тул энэ нь зээл биш гэж үзэн сөрөг нэхэмжлэл гаргасан.
Талуудын байр суурь
- Нэхэмжлэгч: Банкны цалингийн зээл, гар утасны зээл болон хүүхдийн хадгаламжийн барьцаатай зээлийн төлбөрүүдийг хариуцагч нараас гаргуулж өгөхийг шаардсан.
- Хариуцагч: Шилжүүлсэн мөнгө нь гэр бүлийн хэрэгцээнд зориулагдсан, орон сууц түрээслэх төлбөрт зарцуулсан тул зээлийн харилцаа үүсээгүй гэж үзэн, түрээсийн зардал болон бусад зардлыг нэхэмжлэгчээс гаргуулж өгөхийг шаардсан.
Шатуудын шийдвэр
Анхан шатны шүүх нэхэмжлэлийн үндсэн шаардлагын зарим хэсгийг олгож, хариуцагч нарын сөрөг нэхэмжлэлийг хэрэгсэхгүй болгосон. Давж заалдах шатны шүүх анхан шатны шийдвэрийг өөрчилсөн, учир нь мөнгөн гүйлгээ хийгдсэн боловч тухайн мөнгийг зээл гэж үзэх үндэслэлгүй, харин харилцаа нь Иргэний хууль 492-т заасан нэхэмжлэлийн харилцаатай ижил шинжтэй байсан тул зээлийн гэрээ гэж үзэж хуулийг буруу тайлбарлан хэрэглэсэн байна.
Хууль зүйн гол дүгнэлт
- Хамтран амьдарч байх хугацаанд гэр бүлийн хэрэгцээнд зориулан бие биедээ шилжүүлсэн мөнгө нь зээлийн харилцаа биш, харин нэхэмжлэлийн харилцаатай шинжтэй байсан тул Иргэний хууль 281-д заасан зээлийн гэрээ гэж үзэх үндэслэлгүй (Иргэний хууль 492).
- Мөнгөн гүйлгээ хийгдэж байгаа ч тухайн мөнгийг зээл гэж тооцохын тулд зээлдэгч, зээлдэгчийн хооронд зээллэх зорилготой тохиролцоо нотлогдох ёстой.
Өөр асуулт байна уу?
Монгол Улсын хууль, тогтоомж, шүүхийн шийдвэрийн санд суурилсан хиймэл оюунаас хүссэн асуултаа асуу
Асуух