Үйл явдал
Орон сууцны эзэмшигч болох нэхэмжлэгч нь хариуцагчийг өөрийн өмчит орон сууцнаас албадан чөлөөлүүлэх, мөн нэг жилийн хугацааны түрээсийн төлбөр нэхэмжилсэн. Хариуцагч нь тухайн орон сууцыг өөрийн захиалгаар авсан гэж үзэн, нэхэмжлэгчийн шаардлагыг хэвээр үлдээх байр суурьтай байв.
Талуудын байр суурь
- Нэхэмжлэгч: Орон сууцны өмчлөгч нь нэхэмжлэгч мөн болох нь өмнөх шүүхийн шийдвэрээр тогтоогдсон тул хариуцагчийг орон сууцнаас гаргах, мөн нэг жилийн хугацааны түрээсийн өртгийг нэхэмжлэх ёстой гэсэн.
- Хариуцагч: Өөрийн нэр дээр захиалгын гэрээ байгуулсан тул орон сууц нь өөрийн эзэмшил гэж үзэн, нэхэмжлэгчийн шаардлагыг хүлээн зөвшөөрөхгүй.
Шийдвэр ба үндэслэл
Шүүх нэхэмжлэлийн шаардлагын нэг хэсгийг (орон сууцнаас чөлөөлүүлэх) хангаж, нөгөө хэсгийг (түрээсийн төлбөр) хэрэгсэхгүй болгож шийдвэрлэв. Хариуцагч нь нэхэмжлэгчийн орон сууцыг эзэмшиж байгаа нь хууль бус тул орон сууцнаас чөлөөлүүлэх ёстой, учир нь хариуцагч нь өөр өөр байрны захиалгын гэрээний дагуу өөр байрны орон сууцыг эзэмшиж байгаа бөгөөд нэхэмжлэгчийн орон сууц нь түүний эзэмшил биш юм. Нэхэмжлэгч нь хариуцагчийн үйл хэргээс үүссэн хохирлыг нотолж чадаагүй тул түрээсийн төлбөр нэхэмжлэх үндэслэл ханаагүй, учир нь хариуцагч нь нэхэмжлэгчийн зардлыг хэмнэсэн гэх баримт нотлогдоогүй юм.
Хууль зүйн гол дүгнэлт
- Өмчлөгчийн эрх нь хариуцагчийг орон сууцнаас албадан чөлөөлүүлэх үндэслэл болдог (Иргэний хууль 106.1, 492.1).
- Нэхэмжлэгч нь хариуцагчийн гэм буруу болон хохирлыг нотлох үүрэгтэй (Иргэний хууль 25.2.2, 38.1, 67.1.1, 107.2, 107.3).
- Хохирлыг нэхэмжлэхэд хариуцагч нэхэмжлэгчийн зардлыг хэмнэсэн гэх баримт нотлогдошгүй бол нэхэмжлэх үндэслэл ханаагүй (Иргэний хууль 25.2.2).