Үйл явдал
Гэр бүлийн харилцаа дуусгасны дараах эд хөрөнгийн өмчлөл болон хүүхдийн хэрэгцээнд зориулсан нэмэлт зардлыг тооцох маргаан. Нэхэмжлэгч тал гэр бүлийн дундын эд хөрөнгө болох орон сууц болон тавилга эд хогшиг, мөн орон сууцын түрээсийн орлогыг нэхэмжилсэн; хариуцагч тал орон сууцыг зөвхөн өөрийн өмч гэж үзэн, нэхэмжлэлийг хүлээн зөвшөөрөөгүй.
Талуудын байр суурь
- Нэхэмжлэгч: Гэр бүлийн харилцаа дуусгасны дараа дундын эд хөрөнгө болох орон сууц, тавилга эд хогшиг болон тухайн орон сууцаас олж болох түрээсийн орлогыг гаргуулна гэж шаардсан.
- Хариуцагч: Орон сууц нь зөвхөн өөрийн өмч болох тул дундын хөрөнгө гэж үзэхгүй, мөн хүүхдийн хэрэгцээнд гарсан зардлыг хүлээн зөвшөөрөхгүй гэсэн байр суурьтай.
Шийдвэр ба үндэслэл
- Орон сууц нь нэхэмжлэгч болон хариуцагч нарын хамтран өмчлөх дундын хөрөнгө болохыг тогтоож, хариуцагч, хүүхдүүдийн өмчлөлд үлдээж, нэхэмжлэгчид орон сууцны зээлийн төлбөрийн ногдох хэсэг болон тавилга эд хогшгийн ногдох хэсгийг гаргуулж олгох; учир нь тухайн эд хөрөнгө нь гэр бүлийн харилцааны үеэр хамтран бий болгосон дундын хөрөнгө юм.
- Нэхэмжлэгч талын түрээсийн орлого нэхэмжилсэн шаардлагыг хэрэгсэхгүй болгох; учир нь орон сууцыг хариуцагч болон хүүхдүүдийн өмчлөлд үлдээсэн тул түрээсийн орлого нь нэхэмжлэгчийн эрхэнд хамааралгүй.
- Хариуцагч тал хүүхдийн хэрэгцээнд гарсан нэмэлт зардлын 50 хувийг нэхэмжлэгчээс гаргуулж олгох; учир нь хүүхдийн хэрэгцээг хангах зардлыг эцэг болон эх тал тэнцүү хувьмаар хариуцах ёстой.
Хууль зүйн гол дүгнэлт
- Гэр бүлийн харилцаа дуусгасны дараа гэр бүлийн гишүүдийн хамтран өмчлөх дундын хөрөнгө тогтоох (Иргэний хууль 130.3).
- Хүүхдийн хэрэгцээнд зориулсан нэмэлт зардлыг эцэг, эх тал тэнцүү хувьмаар хариуцах (Гэр бүлийн тухай хууль 48.1).