Нийслэлийн Иргэний хэргийн давж заалдах шатны шүүхийн Магадлал

Үйл явдал

Зээлийн гэрээний дагуу олгосон зээлийн үндсэн төлбөр болон хүүгийн төлбөрийн харилцаа. Нэхэмжлэгч нь хариуцагчид олгосон зээлийн үлдэгдэл болон хүүг гаргуулж өгөхийг шаардсан боловч хариуцагч нь нэхэмжлэгчээс авсан зарим мөнгөн дүнг зээлийн төлбөр биш, харин бараа нийлүүлэлтийн төлбөр гэж маргасан.

Талуудын байр суурь

• Нэхэмжлэгч: Зээлийн гэрээний дагуу нийт зээлсэн мөнгөний үлдэгдэл болон гэрээнд заасан хүүг гаргуулж өгөхийг шаардсан.
• Хариуцагч: Нэхэмжлэгчээс авсан зарим мөнгө нь зээлийн төлбөр биш, харин тендерийн бараа материал нийлүүлсний төлбөр тул зээлийн үлдэгдэл нэхэмжих эрхгүй гэж үзсэн.

Шатуудын шийдвэр

Анхан шатны шүүх нэхэмжлэлийн шаардлагын зарим хэсгийг хангаж, зарим хэсгийг хэрэгсэхгүй болгосон. Давж заалдах шат анхан шатны шүүхийн шийдвэрийг хэвээр үлдээсэн. Учир нь хариуцагч нь нэхэмжлэгчээс авсан бараа материалын төлбөр болох ойролцоогоор 141 сая төгрөгийг шилжүүлсэн баримттай байсан тул энэ нь зээлийн эргэн төлөлт биш, харин бараа нийлүүлэлтийн гэрээний үүрэг биелүүлсэн төлбөр гэж тогтоосон. Мөн зээлийн хүүгийн тооцооллыг гэрээний нөхцөл болон төлөгдсөн дүнг үндэслэн залруулж, үндсэн зээлийн үлдэгдлийг тодорхойлсон нь үндэслэлтэй болсон.

Хууль зүйн гол дүгнэлт

• Хариуцагч нь нэхэмжлэгчээс авсан бараа материалын төлбөрийг зээлийн төлбөр гэж үзэх боломжгүй, учир нь тухайн мөнгөн шилжүүлэг нь өөр эрх зүйн харилцааны (бараа нийлүүлэлт) үр дүн байсан тул зээлийн эргэн төлөлт гэж үзэхгүй (Иргэний хэрэг шүүхэд хянан шийдвэрлэх тухай хууль 40.2).
• Зээлийн гэрээний дагуу тогтоосон хүүгийн хэмжээ болон төлөгдсөн дүнг үндэслэн хүүгийн төлбөрийг үндсэн зээлийн төлбөрөөс хасаж тооцох нь зөв, учир нь гэрээнд хүүгийн хэмжээг заасан нь Иргэний хууль 282.3-т нийцэж байсан.
• Хариуцагч нь зээлийн үүрэгт хамаарахгүй бусад төлбөрийг зээлийн төлбөр гэж үзэх баримт гаргаж чадаагүй тул зээлийн үлдэгдэл хэмжээг тодорхойлохдоо зөвхөн зээлийн харилцаанд хамаарах төлөлтүүдийг хасаж тооцох ёстой (Иргэний хууль 281.1).