Нийслэлийн Эрүүгийн хэргийн давж заалдах шатны шүүхийн Магадлал

Үйл явдал

Эрүүгийн хууль 4.1-д заасан "аргагүй хамгаалалт" гэх ойлголтын тайлбар болон түүнийг хэрэгт ашигласан эсэх маргаантай. Шүүгдэгч нь хохирогчийн автомашины салхины шил рүү эд зүйл шидэн хагалж, толийг нь хугалсан үйлдлээр бусдын эд хөрөнгийг гэмтээсэн гэж буруутгагдсан. Хохирогч нь машины сигнал дарсан тул шүүгдэгч хариу үйлдэл үзүүлсэн гэх үндэслэлээр хэргийг хөвсөхгүй болгох асуудал үүссэн.

Талуудын байр суурь

• Шүүгдэгч: Өөрийн үйлдлийг амь нас, эрүүл мэндэд учирсан довтолгооны эсрэг хийсэн аргагүй хамгаалалт гэж үзэх үндэслэлгүй, хохирлыг барагдуулах хүсэлтэй байна.
• Прокурор: Шүүгдэгчийн үйлдэл нь амь нас, эрүүл мэндэд халдсан довтолгоо биш, мөн хохирогчийн биед учирсан гэмтэл нь хэргийн бодит байдалтай нийцэхгүй баримтаар нотлогдоогүй тул цагаатгах тогтоолыг хүчингүй болгох шаардлагатай.

Шатуудын шийдвэр

Анхан шатны шүүх шүүгдэгчийг аргагүй хамгаалалт хийсэн гэж үзэн цагаатгасан бол давж заалдах шатны шүүх анхан шатны шүүхийн цагаатгах тогтоолыг хүчингүй болгосон. Учир нь хохирогчийн мэдүүлэг болон шинжээчийн дүгнэлт зэрэг нотлох баримтуудыг няцаан үгүйсгэлгүйгээр, хэргийн бодит байдалтай нийцэхгүй дүгнэлт гаргаж, эрүүгийн хуулийг буруу хэрэглэсэн тул цагаатгах үндэслэлгүй болжээ.

Хууль зүйн гол дүгнэлт

• Аргагүй хамгаалалт нь амь нас, эрүүл мэндийн эсрэг хууль бус довтолгоог таслан зогсоох зорилготой байх ёстой тул зөвхөн эд хөрөнгийн маргаан болон хувийн хэргийн асуудлаар үүсэх үйлдэл нь аргагүй хамгаалалт гэж үзэх үндэслэлгүй (Эрүүгийн хууль 4.1).
• Шүүх хянан шийдвэрлэх явцад онцгой ач холбогдол бүхий нотлох баримтуудыг үгүйсгэж, дүгнэлтэд ноцтой нөлөөлж болох нөхцөл байдлыг анхаарч үзэхгүй орхисон бол шүүхийн тогтоолт хүчингүй болгох үндэслэл болно (Эрүүгийн хэрэг хянан шийдвэрлэх тухай хууль 39.6).
• Хохирогчийн биед учирсан гэмтэл нь хэргийн үйл явдалтай нийцэхгүй, бусад баримтаар давхар нотлогдоогүй байхад яллагдагчийн мэдүүлгийг үндэслэл болгон дүгнэлт гаргасан нь хэргийн бодит байдалтай нийцэхгүй (Эрүүгийн хэрэг хянан шийдвэрлэх тухай хууль 39.1).