Дархан-Уул аймгийн Эрүүгийн хэргийн давж заалдах шатны шүүхийн Магадлал

Үйл явдал

Тээврийн хэрэгсэл жолоодох эрхээ хасуулсан хугацаандаа согтууруулах ундаа хэрэглэж тээврийн хэрэгсэл жолоодсон үйлдлийн эрх зүйн хариуцлагын төрөл, ялын хэмжээг тодорхойлох маргаан. Шүүгдэгч тээврийн хэрэгсэл жолоодох эрхээ хасуулсан хугацаандаа согтууруулах ундаа хэрэглэсэн байдал нь тогтоогдсон тул түүнийг тээврийн хэрэгсэл жолоодох эрхээ хасуулсан хүн согтуурсан үедээ тээврийн хэрэгсэл жолоодсон гэмт хэрэг үйлдсэн гэж үзэв.

Талуудын байр суурь

• Шүүгдэгч: Зорчих эрхийг хязгаарлах ялыг торгох ялаар солих шаардлагатай, учир нь тэрээр ажил хөдөлмөр эрхэлдэг, гэр бүлээ тэжээдэг, хувийн байдал нь зорчих эрх хязгаарлахад саад учруулж байгаа тул энэ нь шударга ёсны зарчимд нийцэхгүй гэж үзэв.
• Прокурор: Шүүгдэгчийн согтуурал өндөр байсан, тэрээр өмнө нь ял авч байсан зэрэг нь гэмт хэргийн нийгмийн аюулыг харгалзан үзэх шаардлагатай тул анхан шатны шийдвэр зөв гэж үзэв.

Шатуудын шийдвэр

Анхан шатны шүүх шүүгдэгчийг тээврийн хэрэгсэл жолоодох эрхээ хасаж, зорчих эрхийг хязгаарлах ял оноосон. Давж заалдах шатны шүүх анхан шатны шийдвэрийг хэвээр үлдээсэн, учир нь зорчих эрхийг хязгаарлах ялыг эдлэх нөхцөл, журмыг түр өөрчлүүлэх хүсэлтийг хяналт тавьж буй эрх бүхий байгууллагад уламжлан шийдвэрлүүлэх боломжтой тул өмгөөлөгчийн гомдол үндэслэлгүй гэж үзэв.

Хууль зүйн гол дүгнэлт

• Тээврийн хэрэгсэл жолоодох эрхээ хасуулсан хугацаандаа согтууруулах ундаа хэрэглэж жолоодсон нь автотээврийн хэрэгслийн хөдөлгөөний аюулгүй байдал, ашиглалтын журмыг зөрчсөн гэмт хэрэгт хамаарна (Эрүүгийн хууль 27.10.5).
• Шүүгдэгчид оногдуулсан ял нь гэмт хэрэг үйлдсэн нөхцөл байдал, нийгмийн аюулын шинж чанар, гэм буруугийн хэлбэрт тохирсон тул эрүүгийн хариуцлагын зорилго хангагдсан (Эрүүгийн хууль 5.1).
• Зорчих эрхийг хязгаарлах ялын эдлэлтэй холбоотой нөхцөл байдлыг өөрчлөх асуудлыг Шүүхийн шийдвэр гүйцэтгэх тухай хуулийн заалтын дагуу хяналтын байгууллага шийдвэрлэх боломжтой тул шүүхийн шийдвэрт өөрчлөлт оруулах шаардлагагүй (Шүүхийн шийдвэр гүйцэтгэх тухай хууль 17, 173).